हसून टाळतेस तू, शब्द जे माझे
त्याचं शब्दांनी माझे, काळीज जाळतो मी!
चुकवून ते पहारे, त्या असंख्य नजरा,
तुझ्या केसांत कवितांचे, फुल माळतो मी.
देशील हात तुझा, घेशील नाव माझे
वेडी ही आशा, मनात पाळतो मी.
नसशिलच तू बघितले, पाणावलेले डोळे माझे
नेमकं त्याचं क्षणी तुझी, नजर टाळतो मी.
किती गं मी वेडा...कसले हे वेड माझे?
चुकवून मी फुलांना, काट्यांवर भाळतो मी.
खोटं हसू माझं, हुंदके मुके माझे
अश्रू तरी कुठे, ओले गाळतो मी?
माझ्याच शब्दांनी माझे, काळीज जाळतो मी!
त्याचं शब्दांनी माझे, काळीज जाळतो मी!
चुकवून ते पहारे, त्या असंख्य नजरा,
तुझ्या केसांत कवितांचे, फुल माळतो मी.
देशील हात तुझा, घेशील नाव माझे
वेडी ही आशा, मनात पाळतो मी.
नसशिलच तू बघितले, पाणावलेले डोळे माझे
नेमकं त्याचं क्षणी तुझी, नजर टाळतो मी.
किती गं मी वेडा...कसले हे वेड माझे?
चुकवून मी फुलांना, काट्यांवर भाळतो मी.
खोटं हसू माझं, हुंदके मुके माझे
अश्रू तरी कुठे, ओले गाळतो मी?
माझ्याच शब्दांनी माझे, काळीज जाळतो मी!
No comments:
Post a Comment