इच्छा!

फक्त इतकीच इच्छा, हा प्रवास संपावा.
दुःखांशी माझा, सहवास संपावा.

मृत्यू येऊन भेटावी, प्रत्यक्ष मला.
खोटेच जगण्याचा, भास संपावा.

कुठे शब्दांनी माझ्या, मिळवले तुला?
त्यांचा हा निकामी, प्रयास संपावा.

झेंडूची फुले चढावीत, तिरडीवर माझ्या.
गुलाबांचा आता, सुवास संपावा.

ऐकून तुझ्या ओठी, गीत कोणतेही माझे,
देहावरी श्वासांचा...मिजास संपावा!!!

मागणे!

मी अजूनही तुझ्याकडे, आणखी काहीच मागत नाही.
अश्रू दे अजून थोडे, एवढ्याने भागत नाही.

चुम्बले मी ओठ तुझे, ते त्या मिठीचे पाप होते.
विश्वास ठेव थोडा, मी खोटं सांगत नाही.

नशेत तुझ्या मी, थोडा अडखळलो होतो.
पिल्यावर सहसा मी, असा वागत नाही.

देवानी तरी झोळीत माझ्या, का टाकावे तुला?
त्याच्यासमोर दिवा, मी लावत नाही.

लिहायसाठी मला आता, मन दे तुझे जरा.
कागदांवर प्रेम माझे, आता मावत नाही!

डाव!

बऱ्याचदा बरेच त्यांनी, डाव शिजवले होते.
सूर्याला का कधी,कोणी विझवले होते?

आत्ता मला कळाले, का जळाली त्यांची.
आगीत मी शब्दांना, थोडे भिजवले होते.

जेव्हा कधी त्यांनी, मला दाबले जरासे,
मी ताठ राहून उभा, त्यांना खिजवले होते.

सोडून चाललो होतो, ही दुनिया मतलबी मी.
गझलांनी माझ्या मला, तेव्हा रिझवले होते.

शब्दांची माझ्या, कोणी काय लावणार बोली?
माझ्या गझलांनी भल्या-भल्यांना...खाली निजवले होते!

फरार!

दाटला पुन्हा, अंधार आता.
दाटून येई गळा, यार आता.

कष्टाळू आयुष्याने, मेहनतीने रडवले मला.
वाढणार म्हणे त्याचा, पगार आता.

मला हसवण्याची, वेळ संपली तुझी.
प्रेमा रे हो तू, पसार आता.

केव्हापासून काळोखात, लुप्त व्हायचे होते.
कृतीत आणावा म्हणतो, विचार आता.

वाट पाहून तुझी, सरणावर झोपलो मी.
का थाटतेस आपला, संसार आता?

आसवांचे तेल ओतून, गझलांनी पेटवली चिता मी.
बघतो होतेच कशी मृत्यू...फरार आता!!!

दीडशहाणी!

कुठून शब्द शोधू, गाऊ कशी मी गाणी?
आजन्म चालली गझल, काट्यांवरी अनवाणी.

फुटला कंठ मला, गळा तेव्हा दाटून आला.
ऐकवलीच कुठे तुला, मी माझी कहाणी.

जाणे कुठे अडला, तो यमाचा रेडा.
का नुसतीच करून गेला, माझ्या दुःखांची पहाणी?

पोचवणारे खांदे, वळले चारही दिशांना.
इथेही चाले, त्यांचीच मनमानी.

कफनाचे माझ्या, खिसे चपापले त्यांनी.
मिळाल्या काही फाटक्या नोटा...काही खोटी नाणी.

केव्हाचा सरणावर, मी आडवा पडून आहे.
मृत्यूही माझी साला...दीडशहाणी!

दहाड!

लहरी मी फार आहे, भलताच उनाड आहे.
मी झोंबणारी मिरची, कुठे मी ग्वाड आहे!

हृदय छेदणारा, कातील कवी मी.
गझल नुसती न शब्दरचना, जालीम चिरफाड आहे!

वळली की पाठ माझी, का येई चेव तुम्हाला?
छातीवर वर वार करा ती,खुली सताड आहे!

घालून पालथे या, बंडखोर गाव सारे.
नसेन मी ज्या गावी, ते ओसाड आहे!

जगावरी ह्या, खुले-आम चढवतो हल्ला.
जंगलात कोल्ह्यांच्या ह्या, गझल माझी दहाड आहे!!!

श्वास!

कित्ती उगाच झाला, केवढा हा त्रास झाला!
तुझ्यविना जीव माझा, मलाच बास साला!

शब्द दिले तुला पण, कागद कोराच माझा.
माझ्या कवितांचा, पांगळाच प्रवास साला!

नकार ना तुझा अन् होकारही तुझा ना,
उत्तर म्हणुनी प्रश्न मिळे, माझ्या प्रश्नास साला!

एक एक दिवस जातो,छळूनी मला अन्
सांज खिन्न माझी, रात्र उदास साला!

जाळतो मला, पितो जो घोट मी तो
खातो जो घास जो तो, बोचतो घशास साला!

सर्वस्व दिले तुला मी, उरले ना काही आता.
घेऊन जा, नको हे...उरले-सुरले श्वास साला!

किती!

आता सांगू मी तरी, कुणास किती.

आहेत तरी लोक माझ्या, आस-पास किती?

माझ्याच झाडाने, पळविली सावली माझी.

दोष मी तरी देऊ, उन्हास किती.

वेदना सुसह्य झाल्या, जगणे असह्य झाले.

खोटाच ताव मारू, मिशास किती.

मृत्युनेही तेव्हा, आमंत्रण नाकारले माझे.

उसने उगाच घेऊ, श्वास किती.

चीतेभोवती माझ्या, उदबत्त्या पेटल्या जरी,

अजूनही तुझा इथे, सुवास किती.

चोरून आग माझीच, पेटली चिता जरी ही,

बघ त्या काळ्या धुराची...मिजास किती!