तू असणार नाहीस!

पुन्हा बोलणार नाहीस, 
पुन्हा दिसणार नाहीस.
असतील आठवणी तुझ्या,
तू असणार नाहीस!

लिहिणार ना कधी मी,
कागदांवर नाव तुझे.
खोट्याच रागाने पुन्हा,
तू ते पुसणार नाहीस.
असतील आठवणी तुझ्या, तू असणार नाहीस!

घेऊन येणार ना कधी,
मी माझ्या कविता.
तू त्या कवितांवर,
पुन्हा हसणार नाहीस.
असतील आठवणी तुझ्या, तू असणार नाहीस!

वेडच प्रेम माझं,
मी आजही तुझाच वेडा.
पण ह्या वेड्या प्रेमावर माझ्या,
तू पुन्हा रुसणार नाहीस!
असतील आठवणी तुझ्या, तू असणार नाहीस!

नथुराम!

खून से लथपत,
जल रही थी धरती.
हर तरफ अंधेरा था,
एक चिंगारी भडकी.
  नथुराम.  नथुराम.  नथुराम!

ऐनक पह्ने भी,
जो देख ना पाया.
अपने ही वतन को,
जिसने फाँसी चढाया,
उसका तो एक ही अंजाम,
   नथुराम.  नथुराम.  नथुराम!

सहने की सीमा
पार हो चुकी थी
अहिंसा से कब की
हार हो चुकी थी.
बंदूक से दागी गोली,
काम किया तमाम.
   नथुराम.  नथुराम.  नथुराम!

युगों युगों तक,
दिलों दिलों मे,
गुँजेगा एक ही नाम...
    नथुराम.  नथुराम.  नथुराम!

ख्वामखाँ

जो था, वो ख्वामखाँ था,
सरकती जमीन पर,अपना मकान था!

एक झूठी उम्मीद पे, झिंदगी कट रही थी 
बस, कट ही तो रही थी झिंदगी, मै जी कहाँ रहा था?

ढुँढता रह गया, भीड मे उसे,
वो जाना सा चेहरा, ना जाने कहाँ था!

वो धुंदली सी यादे उसे, कुछ फिकी सी याद होंगी
जब याद भी ना किया उसने, मैं तब भी वहाँ था!

जो आये, वो सब ले गये,
चंद ख्वाईशो मे सिमटा, जो अपना जहान था!

चलो इस बात की तो, तसल्ली है आखिर
जो ले गया कब्र तक, वो उसीका बयान था!