माझ्या आयुष्याची कहाणी!

माझ्या आयुष्याची, एवढीच कहाणी,
त्यांचे महोत्सव, माझी आणी-बाणी

त्यांचे सगळेच गुन्हे माफ होते.
त्यांनी केले ते योग्य, माझी ती मनमानी!

मारून प्रेम माझे, वेशीवर टांगले गेले.
महाली सुखात होती, माझी ती राणी!

आयुष्यभर वाटेत माझ्या, काटेच दिले त्यांनी.
समाधी तरी कुठे माझी, सजवली फुलांनी?

हाडेही माझी, चोखून खाल्ली त्यांनी.
सोडली नाही मागे, कोणतीच निशाणी!

तोंड बंद करून माझं, मी संपणार नाही.
बंडखोर पिढ्या उद्याच्या, गातील माझीच गाणी!
 
   माझ्या आयुष्याची, एवढीच कहाणी!

वणवा

उगाच वाटलं मला, मी त्यांना हवा होतो.
गर्दीत खेळीयांच्या, मी थोडा नवा होतो!

प्रेंमानीच त्यांनी, घात माझा केला,
शहाणे ते निघाले, मीच येडझवा होतो!
    गर्दीत खेळीयांच्या, मी थोडा नवा होतो!

लाख कत्तली करूनही, पाणावले नं डोळे त्यांचे.
थोबाडावर हसू त्यांच्या, मीच हळवा होतो!
    गर्दीत खेळीयांच्या, मी थोडा नवा होतो!

वाटलं त्यांना, जाळून संपलो मी.
अरे... पेटवलं जग शब्दांनी, मी तो वणवा होतो!!!
    गर्दीत खेळीयांच्या, मी थोडा नवा होतो!

कुत्र्यांची नवी जमात!

कुत्र्यांची नवी जमात,
दोन पाय, दोन हात!

बिस्कीट पाहून लाळ गाळतात.
प्रेम करण्याऱ्यावर भुंकतात.
       कुत्र्यांची नवी जमात,
                दोन पाय, दोन हात!

चोरांना जवळ करतात,

पोलिसांना पळवतात.

कुत्र्यांची नवी जमात,
                दोन पाय, दोन हात!

नसलेली शेपूट,
नं जाणे कशी हलवतात.

कुत्र्यांची नवी जमात,
                दोन पाय, दोन हात!

दुनियादारी

पुरे झाली साला ही दुनियादारी.
ते म्हणे संत. मी व्यभिचारी!

स्वागतार्ह मी नव्हतोच कधी,
लाथाडलं त्यांनी, गेलो ज्या दारी!

प्रेमाची दुकाने त्यांनी, थाटात मांडली होती,
दर-फलकही होते, त्या बाजारी!

परवडणारं नव्हतंच, कधी प्रेम मला,
ते होते श्रीमंत, मी कवी भिकारी!

सुखांचे देणे, चुकते मी केले.
दुःखांची बरीच, राहिली उधारी!

अस्थिंस तरी माझ्या, मिळेल का नदी माझी?
की राहतील पडून तशाच, एकट्या किनारी?

शोक करायचेही, ठरलेले दिवस तेराच,
हाय...हे जग कित्ती व्यवहारी!!!
            पुरे झाली साला ही दुनियादारी!!!
                 

उधार

आयुष्यभराची, लायकीच कुठं माझी?
काही क्षण जगण्यापुरतं, प्रेम उधार दे!

फाटकी झोळी माझी, भरू तरी कशी मी?
प्रेमाचे क्षण फक्त, दोन-चार दे!

ती वळलेली पाठ तुझी, पाहून कंटाळलो मी.
तीच नजर तुझी, एकवार दे!

खूप सहन केला, मी दुरावा तुझा,
सह्न्यापलीकडला असा, एकच वार दे!

मी मेल्यावर तरी, जाळू नको मला,
चितेला अग्नी माझ्या, थोडी गार दे!!!

                  सह्न्यापलीकडला असा, एकच वार दे!

वाट

आयुष्य माझे, मला नको नकोसे,

मृत्यूची आता, पाहतो वाट मी!

तसा बऱ्याच वेळा, मी जिवंत मारलो गेलो,

अजूनही जिवंत कसा? अचाट मी!

मी स्वतः मृत्यूला, आमंत्रण दिलं होतं,

पळालो कधी, तराट मी?

उगाच नाही, त्या रात्री पाहून आलो,

जाळतील मला जिथं, तो घाट मी!

यमालाही बहुदा, भेट नको माझी,

शोधेन कशीबशी, वरची वाट मी!

अंतयात्रा तुम्ही, रात्रीच न्या माझी,

पाहिली नाही कधी, पहाट मी!

             मृत्यूची आता, पाहतो वाट मी!

माजोर्डी शान माझी!

त्या सत्तांध दरबारी, वाकली नं मान माझी.
होतीच कुठे झुकाऊ, माजोर्डी शान माझी!

आवाज त्यांचा, वाढवला त्यांनी.
सोडली मी तरी, कुठे ताण माझी!
        होतीच कुठे झुकाऊ, माजोर्डी शान माझी!

ताज त्यांच्या, डोक्यावर जरी होता,
पायांत माझ्याही होती, वहाण माझी!
       होतीच कुठे झुकाऊ, माजोर्डी शान माझी!

असो लखलाभ त्यांना, त्यांच्या अमृताचा प्याला.
दिले जहर त्यांनी, भागली तहान माझी!
       नव्हतीच कधी झुकाऊ, माजोर्डी शान माझी!

शोध!

शोधतो  मी तुला, की तू शोधतेस स्वतःला?
हरवलीस, की जाणून लपलीस तू?

 खरंच तुला माझ्या, बोलण्याचा राग आला?
 पुन्हा एक बहाणा, की खरंच रुसलीस तू?

 तू म्हणालीस, "प्रेम नसतं रे."
ते  होतं मत तुझं, की मला विचारलीस तू?

तुझे  डोळेही हल्ली, काहीच बोलत नाहीत
खरंच ते गप्प, की त्यांना शिकवलीस तू?

नकार  देऊन मला, काय मिळालं तुला?
फसवलीस मला, की स्वतः फसलीस तू?

का ढाळतेस माझ्या आता, चितेवरी आसवे तुझी?
रडलो मी जेव्हा, उगाच हसलीस तू!

ग्रहण

माझ्याच आयुष्याशी, वैर माझं,
घालतो  वाद मी, माझ्या नशीबाशी !

लाथाडून मी, नक्षत्रांची देणी,
झोपतो मी घेऊन, ग्रहणं उशाशी!

 प्रेमाचा माझा, रिक्त हा प्याला,
डोळ्यांत तुझ्या मी, पाहतो अधाशी!

तुझे आणि माझे, तेवढेच एक नाते होते,
पटले ना माझे, या बेरकी जगाशी!

म्हंटलं तुला, तुझी आवडती भेट द्यावी,
जगण्याची  आस मी, सोडली मघाशी!
 
            झोपतो मी घेऊन, ग्रहणं उशाशी!

नामंजूर!

एकदाच दे, हातात हात माझ्या,
मग बघू काय आपल्या, हातात नाही!

हातातली ती धूर-कांडी, तू सांगतेस मला फेकायला,
अगं लाजली कधी ती, माझ्या ओठांत नाही!

कधी मी विचारलं? तू केव्हा 'नाही' म्हणालीस?
दिला असशील नकार तू, माझ्या स्मरणात नाही!

अखेरपर्यंत घेतील, नाव तुझेच प्रिये,
दगाबाजी  माझ्या, श्वासात नाही!

पुरे झाले आता, सारे तुझे बहाणे,
नामंजूर मला, तू नशिबात नाही!