जन्म

भोगली जी जिंदगी, धूरात उडाली
ऊरली जी जिंदगी, पेल्यात बुडाली!

जन्माचा अर्थ मला, गंडवून गेला
कळली ना जिंदगी, दुनिया कळाली

सखे होते जे, सोबती होते कुठे?
चंद्रमुखी ने दिला दगा. पारो ही ना मिळाली!

श्वासांनी सोडली साथ माझी, हे देहही ना उरले माझे
मृत्यूही ऐनवेळी माझी, मागे वळाली

एकटेच सरले आयुष्य माझे, सरणाच्याही तेच नशिबी
पाहून वाट माझी, चिता एकटीच जळाली!

प्रणय!

आपल्या प्रणयाची खोली, मी का आवरावी?

ती विस्कटलेली चादर मी, तशीच पांघरावी.

राहुदे तशीच जरा, माझ्या कुशीतली उशी तुझी.

आठवण तुझी पुन्हा मी, मिठीत आवळावी.

वेडा चंद्र बघ तो, खिडकीतुनी डोकावतो.

ईर्ष्या माझी त्याने, किती करावी!

मी पुन्हा धुंद होऊन, बेफाम सुटावे.

ती लाजरी नजर तुझी, पुन्हा बावरावी.

सरावी अशी आता, प्रत्येक रात्र प्रिये,

चांदणी प्रत्येक आपुल्या, प्रेमात नहावी!

आरोळी

अंगणात अश्रूंचा सडा, अन् दुःखांची रांगोळी.

मी घालतो शब्दांना रक्ताने, अभ्यंग आंघोळी!

साठवू कुठे मी आता, हे हृदयाचे तुकडे?

फाटका माझा खिसा अन्, फाटकीच झोळी.

जो रंग भरलास तू, तो केव्हाच उतरला.

उरला हा रंग काळा, आणि कोरडीच होळी.

दिसली तुला कधी ना,ऐकूही न आली तुला,

अदृश्य व्यथा माझी अन्, मुकीच आरोळी.

दे थोडे मलाही, ते हिरव्या कागदाचे तुकडे,

लावीन म्हणतो मी ही, माझीच बोली!

दिलासा

तेव्हा माझ्या जीवाला, लाभला दिलासा,

केलास तू मिठीत माझ्या, प्रेमाचा खुलासा.

तू ही तेव्हा, थोडी शहारली होतीस,

केला मी स्पर्श जेव्हा, ओठांनी जरासा.

केसात तुझ्या, ओल्या मातीचा गंध होता,

मी ही मग थोडा, बरसलो नभासा.

चुम्बले मी तुझे, क्षण अन् क्षण एकांती.

प्रत्येक क्षण मला, लागला मधासा.

किती लांब वाट आहे! केवढी ही ‘वाट’ आहे!

घेऊ दे सात फेरे, आता...थांब रे प्रवासा!

उखाणा!

करून घे तू आता, वाटेल तितका बहाणा

घेशील तू उद्या, माझाच उखाणा!

कितीही जरी तू, पाठ फिरवलीस आता,

ओठ मागतील तुझे, माझ्या ओठांचा नजराणा

जायचं ठरवलं आहेसच तर, होऊदे तुझ्या मनासारखं.

थोडे तुझेही डोळे, पुसून जरा जा ना

शब्दांच्या फुलांनी गझलांचा, गजरा माळतो मी.

केसाने गळा कापणाऱ्या, यारचा मी दिवाणा

तू दे नकार आता, कर अजून माज थोडा.

मिळवेन वा मरेन मी... हा माझा बाणा!!!