आरोळी

अंगणात अश्रूंचा सडा, अन् दुःखांची रांगोळी.

मी घालतो शब्दांना रक्ताने, अभ्यंग आंघोळी!

साठवू कुठे मी आता, हे हृदयाचे तुकडे?

फाटका माझा खिसा अन्, फाटकीच झोळी.

जो रंग भरलास तू, तो केव्हाच उतरला.

उरला हा रंग काळा, आणि कोरडीच होळी.

दिसली तुला कधी ना,ऐकूही न आली तुला,

अदृश्य व्यथा माझी अन्, मुकीच आरोळी.

दे थोडे मलाही, ते हिरव्या कागदाचे तुकडे,

लावीन म्हणतो मी ही, माझीच बोली!