का ही हजार दुःखं, का जगण्याचा खेळ सारा?
काही आता कळेना, गेला कुठे निवारा.
ओढून चांदण्यांची, जरी चादर झोपतो मी,
अंधार वेढलेला. आणि थांबलेला वारा.
दुःखांची लाट आली, आसवांचा पूर आला.
तो दूर दूर गेला, मी जो गाठला किनारा!
टाकाया जीव गेलो. जाळाया जीव गेलो.
दुःखांचा श्वासांवारती, असे खडा पहारा!
पावती स्मशानाची, ठेवतो खिश्यात सदा मी.
जाळेल जो दयाळू, मी शोधतो तो निखारा!
काही आता कळेना, गेला कुठे निवारा.
ओढून चांदण्यांची, जरी चादर झोपतो मी,
अंधार वेढलेला. आणि थांबलेला वारा.
दुःखांची लाट आली, आसवांचा पूर आला.
तो दूर दूर गेला, मी जो गाठला किनारा!
टाकाया जीव गेलो. जाळाया जीव गेलो.
दुःखांचा श्वासांवारती, असे खडा पहारा!
पावती स्मशानाची, ठेवतो खिश्यात सदा मी.
जाळेल जो दयाळू, मी शोधतो तो निखारा!
No comments:
Post a Comment